600هزار بازدید. این آماری هستش که آهنگ "بی تو" در نزدیک 40 روز به اون رسید. آماری که آهنگ "الکی" در کمتر از 4 روز به اون رسیده بود. این عددها برای هرکی که سیاوش قمیشی رو درک نکنه نشون دهنده ی اینه که "الکی"  آهنگ موفق تری بوده اما..

شاید خیلی از طرفداران کنونی سیاوش قمیشی به خاطر نداشته باشن. شاید سن بسیاری از اونا به اندازه ای نباشه که 12، 13 سال پیش رو به خاطر بیارن. اما هستن کسانی که یادشون بیاد وقتی شوی هر سال میومد اون سالها و به موزیک ویدیوی سیاوش قمیشی می رسید، خیلی ها می گفتن "رد کن این چیه دیگه". یادشون باشه سیاوش قمیشی برای خیلی ها ناشناخته بود به خاطر اینکه می خواست فقط کار خودش رو بکنه.

این قضیه ادامه داشت تا آلبوم نقاب. آلبومی که به خاطر سبک جدید و عامه پسند تعدادی از آهنگاش باعث محبوبیت فراوان سیاوش قمیشی شد. نقطه ی عطف زندگی سیاوش قمیشی. سالی که سیاوش قمیشی هواداران بی شمار خود رو پیدا کرد و اینگونه شد که قشر جوان برای اومدن آهنگاش لحظه شماری می کردن. آهنگ هایی که همگام با موسیقی روز دنیا و نتیجتاً باب میل اکثر مردم بود.

تقریباً 10 سال این مسیر با آهنگایی با سبک تازه مثل "اگه تو بری"، "محبوبه ی شب" و "چوب خط" ادامه داشته و دارد.مسیری که اکنون به آهنگ های "الکی" و "بی تو" رسیده.

تو این مسیر طولانی به آهنگی رسیده ایم که به گفته ی خیلی ها بیشترین شباهت رو با کارهای قدیم سیاوش قمیشی داره. کارهایی که لازم هستش برای درک کردن اون، حتی در عین ساده بودن تنظیم، حتی در عین ساده بودن شعر، بارها و بارها شنیده بشه. آهنگی که نمی تونه مثل آهنگ هایی همچون "الکی" یک شبه به دل همه بشینه.

مهمترین اتفاقی که تو آهنگ های این چند سال برای طرفداران قدیمی سیاوش قمیشی عجیب بود، وجود یک ملودی چندثانیه ای و تکرار چندباره ی اون تو آهنگ بود. مثال های خیلی زیادی میشه از این اتفاق زد. "لعنت"، "پرسه"، "گریه کن"، "محبوبه ی شب"، "دلتنگی"، "گل من"، "رفیق"، "الکی". این حرف به این معنی نیستش که این آهنگ ها زیبا نیستن و یا نسبت به آهنگ های دیگه ضعیف تر هستن. فقط به این معنی هستش که این آهنگ ها مثل آهنگ های قدیم سیاوش قمیشی، مثل "روز برفی"، "قاب شیشه ای"، "جزیره"، "گل و تگرگ"و "قصه ی امیر" نیستن. آهنگ هایی که ملودی چند ثانیه ای در اونها ممکن بود تکرار بشه اما این تکرار به صورتی بود که به این شدت احساس نمی شد.

اما "بی تو" این گونه نبود."بی تو" با اینکه ملودی پیانوش بارها تکرار می شد، اما این تکرار به صورتی نبود که احساس شود. این تکرار به گونه ای نبود که در "گل من" یک ملودی 5،6 ثانیه ای با یک ساز نزدیک به 1دقیقه تکرار شود. مثل تکرارهای "محبوبه ی شب" نبود.خوندن سیاوش قمیشی در قسمت های مشابه ترانه (دو غریبه دو تا قلب دربه در..) همچون آهنگ های قدیم با دو تحریر مختلف بود. حتی ملودی این دو قسمت متفاوت بودن.

هیچ وقت سیاوش قمیشی برای بازار کار نکرده اما او همواره گرایش مردم رو زیر نظر داشته. "بی تو" آهنگی است که بدون هیچ نگاهی به گرایش مردم وارد بازار شده. آهنگی که نمی شه به عنوان آهنگ مهمونی ازش استفاده کرد. نمی شه با صدای بلند تو خیابون برای جلب نظر ازش استفاده کرد. این بار سیاوش قمیشی می خواهد گوش مردم رو با ملودی نابی که با تنظیمی کلاسیک مانند همراه شده، به موسیقی واقعی، به موسیقی که صرفاً برای ذات خودش شنیده می شود ونه برای استفاده های دیگر، عادت دهد. کاری که تاحد بسیار زیادی مشکل هستش.

"بی تو" شاهکاری است که باید بارها و بارها شنیده بشه تا کشف شود. کاری که برای آن دسته از طرفداران سیاوش قمیشی که به هر موسیقی گوش می دن و تنها از موسیقی مسائل جانبی اون رو فهمیدن شاید مشکل باشه.

از نظر من "بی تو" از هیچ نظر با "الکی" قابل مقایسه نیست و تنها علت استقبال کمتر از اون وجود طرفدارانی است که به قول خود سیاوش قمیشی "آهنگ ها رو با کمرشون می شنون" و حوصله ی شنیدن آهنگ هایی اینگونه رو ندارن. طرفدارانی که قبل از کنسرت اورنج کانتی به رقص در سالن می پردازند.

درنهایت دو کنسرت برای شما دوستان قرار می دم تا یادی از گذشته کرده باشیم: